ហេតុអ្វីការលេងជាក្រុមធ្វើឱ្យបាល់ទាត់ប្តូរទិសដៅភ្លាមៗ
ការលេងបាល់ទាត់ជាក្រុមមិនមែនជាការប្រមូលកីឡាករល្អៗដាក់លើទីលានទេ ប៉ុន្តែជាប្រព័ន្ធសហការដែលកំណត់តួនាទី ចម្ងាយ ការបញ្ជូនបាល់ និងការផ្លាស់ប្តូរពេលវេលា។ ក្នុងការប្រកួតរបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ក្រុមមានកីឡ...
ហេតុអ្វីការលេងជាក្រុមធ្វើឱ្យបាល់ទាត់ប្តូរទិសដៅភ្លាមៗ
ការលេងបាល់ទាត់ជាក្រុមមិនមែនជាការប្រមូលកីឡាករល្អៗដាក់លើទីលានទេ ប៉ុន្តែជាប្រព័ន្ធសហការដែលកំណត់តួនាទី ចម្ងាយ ការបញ្ជូនបាល់ និងការផ្លាស់ប្តូរពេលវេលា។ ក្នុងការប្រកួតរបស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ក្រុមមានកីឡាករ ១១ នាក់នៅលើទីលាន ហើយការប្រកួតធម្មតាមាន ២ តង់ តង់នីមួយៗ ៤៥ នាទី។ ទម្រង់ ៤-៣-៣ ៤-៤-២ និង ៣-៥-២ អាចផ្លាស់ប្តូរតាមគូប្រកួត ទីតាំង និងស្ថានភាពពិន្ទុ។ តាមគោលការណ៍ច្បាប់បាល់ទាត់របស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការសម្រេចចិត្តរបស់កីឡាករម្នាក់អាចរងឥទ្ធិពលពីទីតាំងមិត្តរួមក្រុម និងការបិទចន្លោះរបស់គូប្រកួត។ ដូច្នេះ ចំណុចសំខាន់បំផុតគឺកំណត់ផែនការមុនប្រកួត ហ្វឹកហាត់ការប្រាស្រ័យទាក់ទង និងវាស់លទ្ធផលតាមឱកាសបាញ់ បាល់បាត់ និងការផ្លាស់ប្តូរប្រយុទ្ធទៅការពារ។
ការយល់ច្បាស់ពីរបៀបលេងជាក្រុម គឺជាមូលដ្ឋានសម្រាប់អានការប្រកួត និងវាយតម្លៃទម្រង់ក្រុមដោយមានហេតុផល។ សម្រាប់អ្នកអានគេហទំព័រ ការវាយតម្លៃប្រកួត ដែលផ្តោតលើការទស្សន៍ទាយប្រកួត យុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ស្ថិតិកីឡាករ និងការគ្របដណ្តប់ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ចំណេះដឹងនេះជួយឱ្យកុំសម្រេចចិត្តតាមឈ្មោះក្រុមតែប៉ុណ្ណោះ។ មុននឹងគិតអំពីក្រុមធំៗដូចជា អាហ្សង់ទីន បារាំង ម៉ិកស៊ិក ឬអាល្លឺម៉ង់ គួរពិនិត្យថា ក្រុមនោះមានការភ្ជាប់រវាងខ្សែការពារ ខ្សែកណ្តាល និងខ្សែប្រយុទ្ធឬទេ។ ទិន្នន័យដូចជា ភាគរយរក្សាបាល់ ចំនួនការបាញ់ចំគោលដៅ និងចំនួនបាល់បាត់នៅតំបន់គ្រោះថ្នាក់ មានប្រយោជន៍ជាងការមើលលទ្ធផលចុងក្រោយតែមួយប្រកួត។ ទោះជាយ៉ាងណា កុំច្រឡំថាការរក្សាបាល់ខ្ពស់មានន័យថាក្រុមល្អជានិច្ច ព្រោះក្រុមអាចរក្សាបាល់នៅតំបន់ដែលមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់។ អ្នកអាចអាន មូលដ្ឋានវិភាគការប្រកួតបាល់ទាត់ ដើម្បីភ្ជាប់ទិន្នន័យជាមួយបរិបទ។
ចាប់ផ្តើមពីគោលការណ៍សំខាន់ៗសម្រាប់រៀបចំក្រុមនៅទីលាន៖
- កំណត់មេដឹកនាំសម្រាប់ការការពារ និងការចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធ។
- កំណត់ចម្ងាយរវាងខ្សែការពារ ខ្សែកណ្តាល និងខ្សែប្រយុទ្ធឱ្យអាចជួយគ្នាបាន។
- ប្រើពាក្យបញ្ជាខ្លីៗ ដូចជា “ឡើង” “បិទ” “បង្វិល” និង “ពេល” ដើម្បីកាត់បន្ថយការយល់ច្រឡំ។
- ពិនិត្យលទ្ធផលតាមឱកាសគុណភាព មិនមែនតាមចំនួនបាល់កាន់កាប់តែប៉ុណ្ណោះ។
ប្រសិនបើចង់ស្វែងយល់ពីការរៀបចំក្រុមឱ្យមានប្រព័ន្ធ សូមចូលមើលព័ត៌មានបន្ថែមនៅទីនេះ។
ប្រសិនបើក្រុមមិនទាន់មានទម្រង់ច្បាស់ តើត្រូវរៀបចំតួនាទីយ៉ាងដូចម្តេច?
ក្រុមដែលមិនទាន់មានទម្រង់ច្បាស់ ត្រូវចាប់ផ្តើមពីតួនាទីមូលដ្ឋាន ៤ ផ្នែក៖ អ្នកចាំទី ខ្សែការពារ ខ្សែកណ្តាល និងខ្សែប្រយុទ្ធ។ ទម្រង់ ៤-៣-៣ ផ្តល់ទទឹងខាងស្លាប និងជម្រើសប្រយុទ្ធច្រើន ខណៈ ៤-៤-២ មានរចនាសម្ព័ន្ធសាមញ្ញ និងងាយបិទចន្លោះ។ ទម្រង់ ៣-៥-២ អាចបង្កើនកម្លាំងកណ្តាល ប៉ុន្តែត្រូវការកីឡាករខាងស្លាបដែលមានកម្លាំងរត់ខ្ពស់។
ការរៀបចំតួនាទីមិនគួរផ្អែកលើលេខទម្រង់តែឯងទេ។ ខ្សែការពារកណ្ដាលត្រូវដឹងថា ពេលណាត្រូវឡើងបិទ និងពេលណាត្រូវថយរក្សាជម្រៅ។ ខ្សែកណ្តាលការពារត្រូវគ្របដណ្តប់តំបន់មុខខ្សែការពារ ខណៈខ្សែកណ្តាលបង្កើតឱកាសត្រូវស្វែងរកចន្លោះរវាងខ្សែបន្ទាត់។ ខ្សែប្រយុទ្ធកណ្ដាលមិនត្រឹមតែរង់ចាំបាល់ទេ ប៉ុន្តែត្រូវទាញខ្សែការពារឱ្យបើកផ្លូវសម្រាប់កីឡាករខាងស្លាប។ តាមការវិភាគការប្រកួតធំៗជាច្រើនរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការផ្លាស់ប្តូរទម្រង់ក្នុងពេលប្រកួតមានសារៈសំខាន់ ដោយក្រុមអាចការពារជា ៤-៤-២ ប៉ុន្តែប្រយុទ្ធជា ២-៣-៥។ ដូច្នេះ សម្រាប់ការវាយតម្លៃឆ្នាំ ២០២៦ គួរមើលទម្រង់ពេលមានបាល់ និងគ្មានបាល់ដាច់ដោយឡែក។
តើការបញ្ជូនបាល់មានតួនាទីអ្វីក្នុងការលេងជាក្រុម?
ការបញ្ជូនបាល់មានតួនាទីបង្កើតមុំជម្រើស និងទាញគូប្រកួតឱ្យចេញពីទីតាំង មិនមែនគ្រាន់តែបង្កើនចំនួនបញ្ជូនបាល់ទេ។ ការបញ្ជូនទៅមុខមួយលើកដែលបំបែកខ្សែការពារ អាចមានតម្លៃជាងការបញ្ជូនខ្លីជាច្រើនលើកនៅតំបន់សុវត្ថិភាព។ ក្រុមត្រូវបង្កើតត្រីកោណជុំវិញអ្នកកាន់បាល់ ដើម្បីឱ្យមានជម្រើសយ៉ាងហោចណាស់ពីរ និងកាត់បន្ថយហានិភ័យបាត់បាល់។
នៅពេលខ្សែការពារគូប្រកួតចូលបិទខាងក្នុង កីឡាករខាងស្លាបគួររក្សាទទឹង ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យខ្សែកណ្តាលចូលតំបន់កណ្ដាល។ ប៉ុន្តែបើកីឡាករខាងស្លាបឈរជិតពេក ក្រុមនឹងបាត់ទទឹង ហើយគូប្រកួតអាចបិទផ្លូវបានងាយ។ ចំណុចប្រតិបត្តិការមួយដែលគេមើលរំលងគឺការរៀបចំទីតាំងបន្ទាប់ពីបញ្ជូនបាល់៖ អ្នកបញ្ជូនមិនគួរឈរមើលបាល់ទេ ត្រូវផ្លាស់ទីភ្លាមៗដើម្បីបង្កើតជម្រើសថ្មី។ នៅក្នុងការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ ដែលមានសម្ពាធខ្ពស់ ក្រុមដែលបាត់បាល់នៅចន្លោះកណ្តាល និងខ្សែការពារ អាចរងការវាយបកក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានវិនាទី។ ហេតុនេះ គួរវាស់ទាំងភាពត្រឹមត្រូវនៃការបញ្ជូន និងទីតាំងបាត់បាល់ មិនមែនមើលភាគរយបញ្ជូនតែឯង។
សម្រាប់អ្នកចង់ភ្ជាប់ការយល់ដឹងនេះទៅនឹងការទស្សន៍ទាយប្រកួត អ្នកអាចពិនិត្យ វិធីអានទម្រង់ ៤-៣-៣ និង ៤-៤-២ ដើម្បីប្រៀបធៀបចំណុចខ្លាំង និងចំណុចខ្សោយ។ មូលហេតុដែលវាសំខាន់គឺ ទម្រង់ដូចគ្នាអាចមានអាកប្បកិរិយាខុសគ្នាខ្លាំងតាមគុណភាពកីឡាករ និងការណែនាំរបស់គ្រូបង្វឹក។ ជាឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើក្រុមប្រើ ៤-៣-៣ ប៉ុន្តែខ្សែការពារខាងស្លាបមិនឡើងជួយ ទម្រង់ប្រយុទ្ធជាក់ស្តែងអាចមានលក្ខណៈដូច ៤-៥-១។ ផ្ទុយទៅវិញ ក្រុមដែលមានខ្សែការពារខាងស្លាបលឿន អាចផ្លាស់ទៅ ២-៣-៥ នៅពេលកាន់បាល់។ ត្រូវប្រយ័ត្នការសន្និដ្ឋានពីគ្រាប់បាល់តែមួយ ព្រោះគ្រាប់បាល់អាចកើតពីបាល់ជ្រុង កំហុសបុគ្គល ឬការសម្រេចចិត្តរបស់អាជ្ញាកណ្តាល។ ទិន្នន័យបែបនេះគួរត្រូវបានបញ្ចូលជាមួយស្ថិតិរយៈពេល ៥ ប្រកួតចុងក្រោយ និងបញ្ជីកីឡាករអវត្តមាន។
សូមពិនិត្យការប្រៀបធៀបយុទ្ធសាស្ត្រជាក់ស្តែងមុនធ្វើការសម្រេចចិត្តណាមួយ។
ប្រសិនបើគូប្រកួតមានបាល់ តើក្រុមត្រូវការពារជារបៀបណា?
ពេលគូប្រកួតមានបាល់ ក្រុមត្រូវការពារតំបន់មុនការពារមនុស្ស ដោយរក្សាចម្ងាយរវាងខ្សែបន្ទាត់ប្រហែល ១០ ទៅ ១៥ ម៉ែត្រ តាមសមត្ថភាព និងទីតាំង។ អ្នកលេងជិតបាល់ត្រូវបន្ថយល្បឿនការវាយប្រហារ ខណៈមិត្តរួមក្រុមត្រូវបិទជម្រើសបញ្ជូនបាល់បន្ទាប់។ ប្រសិនបើម្នាក់ចូលបិទដោយគ្មានការគាំទ្រ នោះចន្លោះខាងក្រោយនឹងបើក ហើយគូប្រកួតអាចបញ្ជូនបាល់កាត់បាន។
គោលការណ៍ការពារមាន ៣ ស្រទាប់។ ស្រទាប់ទីមួយគឺសម្ពាធពីខ្សែប្រយុទ្ធ ដើម្បីបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនទៅខាងដែលក្រុមបានរៀបចំ។ ស្រទាប់ទីពីរគឺខ្សែកណ្តាល ដែលបិទផ្លូវបញ្ជូនចូលកណ្ដាល និងគ្របដណ្តប់តំបន់មុខប្រអប់។ ស្រទាប់ទីបីគឺខ្សែការពារ ដែលត្រូវរក្សាជម្រៅ និងប្រយ័ត្នការរត់ចូលពីខាងក្រោយ។ ចំណុចសំខាន់គឺការវាយតម្លៃប្រតិកម្មបន្ទាប់ពីបាត់បាល់៖ ប្រសិនបើក្រុមអាចទប់ស្កាត់ការបញ្ជូនទៅមុខបាន វាអាចស្តារទម្រង់បានលឿន។ បើមិនអាចទេ គួរថយទៅបិទតំបន់ជំនួសឱ្យដេញបាល់ដោយចៃដន្យ។ គេហទំព័រ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ បានកំណត់គោលការណ៍ច្បាប់សម្រាប់ការប្រកួត ប៉ុន្តែការអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រនៅតែពឹងលើវិន័យ និងការប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់ក្រុម។
ការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាក់លាក់ក៏សំខាន់ដែរ។ ពាក្យ “ប្តូរ” គួរប្រើនៅពេលប្តូរអ្នកដែលត្រូវតាមដាន មិនមែនប្រើជំនួសពាក្យ “ថយ” ទេ។ អ្នកចាំទីគួរផ្តល់ព័ត៌មានអំពីកីឡាករដែលរត់ពីខាងក្រោយ ខណៈខ្សែការពារកណ្ដាលគួរបញ្ជាទិសខ្សែបន្ទាត់។ កំហុសដែលកើតញឹកញាប់គឺក្រុមរត់តាមបាល់ទាំងអស់ បណ្តាលឱ្យខ្សែបន្ទាត់បែកជាបីផ្នែក។ សម្រាប់ក្រុមដែលចូលរួមការប្រកួតធំៗដូចជា ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ការគ្រប់គ្រងថាមពលក៏ជាផ្នែកនៃយុទ្ធសាស្ត្រ ដោយសម្ពាធខ្ពស់ពេញ ៩០ នាទីមិនតែងតែមានប្រសិទ្ធភាព។ ការពារល្អមានន័យថា ជ្រើសរើសពេលសម្ពាធ និងពេលថយយ៉ាងមានវិន័យ។
គោលការណ៍ការពារតំបន់ និងសម្ពាធបន្ទាប់ពីបាត់បាល់
ប្រសិនបើក្រុមត្រូវការរកគ្រាប់បាល់ តើត្រូវប្តូរពីការកាន់បាល់ទៅការវាយប្រហារយ៉ាងដូចម្តេច?
ក្រុមដែលត្រូវការរកគ្រាប់បាល់ត្រូវបង្កើនគុណភាពឱកាស មិនមែនប្រញាប់បញ្ជូនបាល់វែងគ្រប់លើកទេ។ វិធីមានប្រសិទ្ធភាពគឺបង្កើតទទឹង បញ្ចូលកីឡាករចូលតំបន់ប្រអប់យ៉ាងហោចណាស់ ៣ នាក់ និងរក្សាកីឡាករ ២ ទៅ ៣ នាក់នៅខាងក្រោយបាល់សម្រាប់ការពារការវាយបក។ ការប្តូរល្បឿនពីបញ្ជូនខ្លីទៅការរត់ចូលចន្លោះ អាចធ្វើឱ្យខ្សែការពារគូប្រកួតសម្រេចចិត្តយឺត។
ការវាយប្រហារមាន ៤ ដំណាក់កាល៖
- ចាប់ផ្តើមពីខ្សែការពារ ដោយទាញសម្ពាធចេញពីកណ្ដាល។
- បញ្ជូនបាល់ចូលខ្សែកណ្តាល ឬតំបន់ខាងស្លាបដែលមានកន្លែងទំនេរ។
- ប្រើការរត់បំបែកខ្សែការពារ ដើម្បីបង្កើតឱកាសបញ្ជូនចុងក្រោយ។
- រៀបចំការការពារភ្លាមៗ ប្រសិនបើការបាញ់ ឬការបញ្ជូនឆ្លងមិនបានសម្រេច។
ក្រុមមិនគួរវាស់ការវាយប្រហារតាមចំនួនបាល់ប៉ះក្នុងប្រអប់តែប៉ុណ្ណោះទេ។ ចំណុចសំខាន់ជាងគេគឺទីតាំងបាញ់ មុំបញ្ជូន និងចំនួនកីឡាករដែលអាចប្រមូលបាល់ទីពីរ។ ចំនួនការបាញ់មិនមែនជាសញ្ញានៃការវាយប្រហារល្អដោយស្វ័យប្រវត្តិទេ ប្រសិនបើការបាញ់ភាគច្រើនមិនចំគោលដៅ ឬកើតឡើងពីចម្ងាយឆ្ងាយ។ តាមការពន្យល់របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការប្រកួតកម្រិតខ្ពស់ត្រូវការបញ្ចូលល្បឿន កន្លែងទំនេរ និងការសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលខ្លី។ នេះជាមូលហេតុដែលការវាយតម្លៃប្រកួតគួររួមបញ្ចូលការរត់ដោយគ្មានបាល់ និងការបង្កើតឱកាស មិនមែនត្រឹមតែចំនួនគ្រាប់បាល់ទេ។
សម្រាប់សេណារីយ៉ូដែលក្រុមនាំមុខ គួរបន្ថយហានិភ័យដោយរក្សាបាល់នៅតំបន់សុវត្ថិភាព និងបង្ខំឱ្យគូប្រកួតរត់។ សម្រាប់សេណារីយ៉ូដែលក្រុមតាមពិន្ទុ គ្រូបង្វឹកអាចប្តូរទៅខ្សែប្រយុទ្ធបន្ថែម ប៉ុន្តែត្រូវកំណត់ថា អ្នកណាគ្របដណ្តប់ចន្លោះក្រោយខ្សែការពារ។ ការប្តូរកីឡាករនៅនាទី ៦០ មិនមានន័យថាល្អជានិច្ចទេ ព្រោះត្រូវគិតពីស្ថានភាពកម្លាំង កាតលឿង និងការវាយបករបស់គូប្រកួត។ នៅការប្រកួតក្នុងទីក្រុងធំៗដូចជា ឡូសអេនជឺឡេស ឬទីក្រុងម្ចាស់ផ្ទះពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ កត្តាកំដៅ ការធ្វើដំណើរ និងចម្ងាយពេលវេលាក៏អាចប៉ះពាល់ដល់ល្បឿនក្រុម។ ដូច្នេះ ការវាយប្រហារដែលមានវិន័យអាចឈ្នះការវាយប្រហារដែលប្រញាប់ប្រញាល់។
ស្វែងរកគំរូស្ថិតិ និងយុទ្ធសាស្ត្រដែលសមស្របនឹងស្ថានភាពប្រកួតតាមនេះ។
កំហុសទូទៅដែលគួរជៀសវាង
កំហុសធំបំផុតគឺជឿថាក្រុមមានកីឡាករល្បីៗ នឹងមានការសហការល្អដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ក្រុមត្រូវការគោលការណ៍រួម ការបញ្ជាទិស និងការហ្វឹកហាត់ស្ថានភាពដដែលៗ។ ការវាយតម្លៃតាមលទ្ធផលតែមួយក៏គ្រោះថ្នាក់ដែរ ព្រោះគ្រាប់បាល់ដំបូងអាចប្តូររបៀបលេងរបស់ក្រុមទាំងមូល។ យោងតាមគោលការណ៍វិភាគរបស់ សហភាពសមាគមបាល់ទាត់អឺរ៉ុប បរិបទប្រកួត កម្លាំងគូប្រកួត និងគុណភាពឱកាស គួរត្រូវបានពិនិត្យជាមួយលទ្ធផល។
កំហុសដែលគួរប្រុងប្រយ័ត្នមានដូចខាងក្រោម៖
- ប្តូរទម្រង់ច្រើនពេក ដោយមិនហ្វឹកហាត់សញ្ញាបញ្ជា។
- អនុញ្ញាតឱ្យខ្សែការពារឡើងពេលខ្សែកណ្តាលមិនអាចគ្របដណ្តប់ខាងក្រោយ។
- បកស្រាយការរក្សាបាល់ខ្ពស់ថាជាការគ្រប់គ្រងការប្រកួត។
- មើលរំលងបាល់ជ្រុង បាល់ហ្វ្រីឃីក និងការការពារបាល់ទីពីរ។
- ចាត់ទុកកីឡាករដែលមានពិន្ទុបុគ្គលខ្ពស់ថាជាអ្នកលេងល្អបំផុតដោយមិនពិនិត្យតួនាទី។
- ប្រើទិន្នន័យពីប្រភពមិនច្បាស់ ដោយមិនពិនិត្យកាលបរិច្ឆេទ និងវិធីវាស់។
សេចក្តីថ្លែងការណ៍មួយរបស់ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិបានសង្កត់ថា “ច្បាប់បាល់ទាត់ត្រូវបានបង្កើត ដើម្បីធានាឱ្យការប្រកួតមានភាពយុត្តិធម៌ សុវត្ថិភាព និងស្មើភាព”។ ន័យសម្រាប់ការវិភាគគឺ អ្នកត្រូវបែងចែកកំហុសយុទ្ធសាស្ត្រពីកំហុសច្បាប់ និងសេចក្តីសម្រេចរបស់អាជ្ញាកណ្តាល។ ចំពោះការវាយតម្លៃទាក់ទងនឹងការភ្នាល់ គួរដាក់ថវិកាដាច់ដោយឡែក កំណត់កម្រិតខាតបង់ និងមិនបង្កើនទឹកប្រាក់ដោយសារអារម្មណ៍បន្ទាប់ពីក្រុមចាញ់។ សេចក្តីសម្រេចដែលមានហេតុផលត្រូវការទិន្នន័យ និងវិន័យ មិនមែនការធានាថានឹងឈ្នះទេ។
ស្ថិតិកីឡាករ និងការវាយតម្លៃហានិភ័យមុនប្រកួត
តើការត្រួតពិនិត្យ ៣០ ថ្ងៃអាចធ្វើឱ្យក្រុមលេងស៊ីសង្វាក់បានយ៉ាងដូចម្តេច?
ការត្រួតពិនិត្យ ៣០ ថ្ងៃគួរចែកជាបួនដំណាក់កាល៖ សប្តាហ៍ទីមួយសម្រាប់តួនាទី និងការបញ្ជូន សប្តាហ៍ទីពីរសម្រាប់ការពារនិងសម្ពាធ សប្តាហ៍ទីបីសម្រាប់ការវាយប្រហារ និងសប្តាហ៍ទីបួនសម្រាប់ការសាកល្បងស្ថានភាពប្រកួត។ វិធីនេះអាចបង្ហាញថាបញ្ហារបស់ក្រុមកើតពីកាយសម្បទា ការយល់ចិត្ត ឬរចនាសម្ព័ន្ធ។ ត្រូវកត់ត្រាទិន្នន័យក្នុងរាល់វគ្គ ដោយមានគោលដៅវាស់បានច្បាស់។
ផែនការត្រួតពិនិត្យអាចមាន៖
- ថ្ងៃទី ១ ដល់ ៧៖ វាស់ភាពត្រឹមត្រូវនៃការបញ្ជូនក្នុងចម្ងាយខ្លី និងការបង្កើតជម្រើស។
- ថ្ងៃទី ៨ ដល់ ១៤៖ វាស់ពេលវេលាបិទបន្ទាប់ពីបាត់បាល់ និងចំនួនការបញ្ជូនដែលគូប្រកួតត្រូវបង្ខំឱ្យថយក្រោយ។
- ថ្ងៃទី ១៥ ដល់ ២១៖ វាស់ចំនួនឱកាសចូលប្រអប់ និងការបាញ់ចំគោលដៅ។
- ថ្ងៃទី ២២ ដល់ ៣០៖ សាកល្បងក្រុមពេលនាំមុខ តាមពិន្ទុ និងលេងសល់កីឡាករ ១០ នាក់។
ចំណុចសំខាន់មួយដែលគេមិនសូវនិយាយគឺ ត្រូវរក្សាសំណុំទិន្នន័យដូចគ្នា រាល់ថ្ងៃ ដើម្បីកុំឱ្យការប្រៀបធៀបខូចដោយសារវិធីកត់ត្រាខុសគ្នា។ ការសន្និដ្ឋានអំពីការរីកចម្រើនត្រូវការទិន្នន័យដែលវាស់តាមសូចនាករដូចគ្នា និងក្នុងបរិបទដែលអាចប្រៀបធៀបបាន។ គ្រូបង្វឹកអាចប្រើវីដេអូពីការប្រកួតរបស់ បារាំង ម៉ិកស៊ិក និងអាហ្សង់ទីន ដើម្បីសិក្សាការផ្លាស់ប្តូរពេលមាន និងគ្មានបាល់ ប៉ុន្តែមិនគួរចម្លងទម្រង់ដោយមិនគិតពីសមត្ថភាពកីឡាកររបស់ខ្លួន។ ក្រោយ ៣០ ថ្ងៃ ត្រូវសម្រេចថា តួនាទីណាត្រូវរក្សា តំបន់ណាត្រូវកែលម្អ និងស្ថិតិណាមានទំនាក់ទំនងជាមួយលទ្ធផលពិតប្រាកដ។
ចង់បន្តការសិក្សាតាមផែនការប្រកួត និងទិន្នន័យបច្ចុប្បន្ន សូមពិនិត្យព័ត៌មានដែលពាក់ព័ន្ធនៅទីនេះ។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើរបៀបលេងបាល់ទាត់ជាក្រុមមានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ របៀបលេងបាល់ទាត់ជាក្រុម គឺជាប្រព័ន្ធដែលកីឡាករទាំង ១១ នាក់សហការតាមតួនាទី និងគោលការណ៍រួម។ វារួមមានការរក្សាទម្រង់ ការបញ្ជូនបាល់ ការការពារ ការវាយប្រហារ និងការផ្លាស់ប្តូរពេលបាត់ឬឈ្នះបាល់។ ក្រុមដែលមានកីឡាករល្អ ប៉ុន្តែគ្មានការសម្របសម្រួល អាចបរាជ័យចំពោះក្រុមដែលមានវិន័យជាង។ ដូច្នេះ ត្រូវវាស់ទាំងការងាររបស់ម្នាក់ៗ និងការភ្ជាប់រវាងខ្សែបន្ទាត់។
សំណួរ៖ តើគួរចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់ក្រុមពីចំណុចណា?
ចម្លើយ៖ គួរចាប់ផ្តើមពីការកំណត់តួនាទី ចម្ងាយ និងពាក្យបញ្ជាមូលដ្ឋាន មុនហ្វឹកហាត់យុទ្ធសាស្ត្រស្មុគស្មាញ។ នៅសប្តាហ៍ដំបូង អាចប្រើលំហាត់ ៤ ទល់ ៤ ឬ ៦ ទល់ ៦ ដើម្បីបង្ហាត់ការបង្កើតមុំបញ្ជូន និងការបិទចន្លោះ។ បន្ទាប់មកបន្ថែមស្ថានភាពបាត់បាល់ ការវាយបក និងបាល់ជ្រុង។ គួរកត់ត្រាភាពត្រឹមត្រូវនៃការបញ្ជូន និងពេលវេលាស្តារទម្រង់ក្នុងរាល់វគ្គ។
សំណួរ៖ តើ ៤-៣-៣ និង ៤-៤-២ ខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ៤-៣-៣ ផ្តល់ទទឹង និងកម្លាំងប្រយុទ្ធខាងស្លាប ខណៈ ៤-៤-២ មានរចនាសម្ព័ន្ធការពារងាយយល់ និងមានខ្សែប្រយុទ្ធពីរ។ ៤-៣-៣ ត្រូវការខ្សែកណ្តាលដែលអាចគ្របដណ្តប់ទំហំធំ និងខ្សែស្លាបដែលត្រឡប់មកជួយការពារ។ ៤-៤-២ អាចបិទកណ្ដាលបានល្អ ប៉ុន្តែអាចបាត់ចំនួនកីឡាករនៅតំបន់កណ្តាលពេលគូប្រកួតប្រើ ៤-៣-៣។ ដូច្នេះ មិនមានទម្រង់ណាល្អជាសកលទេ ត្រូវជ្រើសតាមកីឡាករ និងគូប្រកួត។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីក្រុមរក្សាបាល់បានច្រើន ប៉ុន្តែនៅតែចាញ់?
ចម្លើយ៖ ក្រុមអាចរក្សាបាល់បានច្រើន ប៉ុន្តែបញ្ជូននៅតំបន់គ្មានគ្រោះថ្នាក់ និងបង្កើតឱកាសគុណភាពទាប។ ត្រូវពិនិត្យការបាញ់ចំគោលដៅ ទីតាំងបាត់បាល់ ការបញ្ជូនចូលប្រអប់ និងការរត់ដោយគ្មានបាល់។ បើក្រុមបាត់បាល់នៅមុខខ្សែការពាររបស់ខ្លួន គូប្រកួតអាចវាយបកបាន ទោះក្រុមមានភាគរយកាន់កាប់ខ្ពស់ក៏ដោយ។ ដូច្នេះ ការរក្សាបាល់គឺជាមធ្យោបាយ មិនមែនជាលទ្ធផលចុងក្រោយ។
សំណួរ៖ តើត្រូវធ្វើអ្វី ប្រសិនបើក្រុមបាត់បាល់ញឹកញាប់នៅកណ្ដាល?
ចម្លើយ៖ ត្រូវពិនិត្យចម្ងាយរវាងអ្នកកាន់បាល់ និងអ្នកផ្តល់ជម្រើស ព្រមទាំងចំនួនកីឡាករដែលស្ថិតនៅខាងក្រោយបាល់។ ប្រសិនបើជម្រើសនៅជិតពេក គូប្រកួតអាចបិទក្នុងតំបន់តូច; ប្រសិនបើឆ្ងាយពេក ការបញ្ជូននឹងមានហានិភ័យខ្ពស់។ ក្រុមគួរហ្វឹកហាត់ការបញ្ជូនមួយឬពីរប៉ះ និងកំណត់អ្នកគ្របដណ្តប់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបាត់បាល់។ ការវាស់រយៈពេល ៥ វិនាទីដំបូងអាចបង្ហាញថាក្រុមស្តារទម្រង់បានលឿនឬអត់។
សំណួរ៖ តើការវិភាគក្រុមមានប្រយោជន៍សម្រាប់ការទស្សន៍ទាយប្រកួតដែរឬទេ?
ចម្លើយ៖ ការវិភាគក្រុមមានប្រយោជន៍ ព្រោះវាជួយបង្ហាញរបៀបដែលទម្រង់ លទ្ធផល និងស្ថិតិភ្ជាប់គ្នា ប៉ុន្តែមិនអាចធានាលទ្ធផលប្រកួតបានទេ។ គួរពិនិត្យ ៥ ប្រកួតចុងក្រោយ កីឡាករអវត្តមាន កាលវិភាគធ្វើដំណើរ គុណភាពឱកាស និងស្ទីលរបស់គូប្រកួត។ ប្រសិនបើពាក់ព័ន្ធនឹងការភ្នាល់ ត្រូវកំណត់ថវិកា និងកម្រិតខាតបង់ជាមុន ដោយមិនបង្កើនការចូលរួមដោយសារអារម្មណ៍។ គេហទំព័រ ការវាយតម្លៃប្រកួត អាចជួយរៀបចំព័ត៌មាន ប៉ុន្តែការសម្រេចចិត្តចុងក្រោយគួរធ្វើដោយការយល់ដឹងពីហានិភ័យ។